21-12-2007, 15:31. Użytkownik. Gość. Dla skuteczności cofnięcia wypowiedzenia jest potrzebna Twoja zgoda. Moim zdaniem brak Twojej zgody nie wpłynie na przyczynę rozwiązania umowy o pracę tj. dokonanie wypowiedzenia przez pracodawcę i w związku z tym będzie przysługiwał Ci zasiłek i odprawa. 21-12-2007, 15:50. Wypowiedzenie umowy o pracę z winy pracodawcy – orzeczenie lekarskie. Według artykułu 55 § 1 Kodeksu pracy można wypowiedzieć umowę z winy pracodawcy, jeśli pracownik otrzymał orzeczenie lekarskie stwierdzające szkodliwy wpływ wykonywanej pracy na jego zdrowie, a pracodawca nie przeniósł go na inne stanowisko, które odpowiadałoby jego kwalifikacjom zawodowym i nie narażało Przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę. Wzór pisma wypowiadającego dla pracownika zwalnianego z przyczyn pracodawcy. Przyczyna musi być podana na piśmie. Wypowiedzenie umowy o pracę powinno być dokonane w formie pisemnej (art. 30 § 3 k.p.). Przyczyna wypowiedzenia może zostać podana pracownikowi w odrębnym piśmie Wypowiedzenie umowy o pracę 2023 r. - darmowy wzór z omówieniem. Wypowiedzenie umowy zlecenia - wzór z omówieniem. miejscowość i data, dane pracownika, dane pracodawcy, tytuł, czyli „Rozwiązanie umowy o pracę bez okresu wypowiedzenia”. wskazanie, którą umowę pracownik rozwiązuje, np. „umowę o pracę z dnia…”. Wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę jest dopuszczalne jedynie w zakresie wynikającym z przepisów prawa. Możliwość złożenia wypowiedzenia przysługuje dwóm stronom stosunku pracy, jednak na pracodawcę ustawodawca nałożył dodatkowe obostrzenia. Wystąpienie naruszeń w tym zakresie uzasadnia powstanie roszczeń po stronie Kodeks pracy dopuszcza, w celu wcześniejszego rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony, możliwość skrócenia okresu trzymiesięcznego wypowiedzenia najwyżej do 1 miesiąca, gdy następuje ono z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo z innych przyczyn niedotyczących pracowników (artykuł 361 k.p). Wzór rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem przez pracodawcę. Lębork, 30 grudnia 2018 r. pieczęć pracodawcy. Rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. Pan. Ziemowit Wydrzyński. Basztowa 1. Lębork § 1 Rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia jest bardziej znane, jako zwolnienie dyscyplinarne. Tzw. dyscyplinarka jest narzędziem, które daje pracodawcy możliwość rozstania się z pracownikiem z dnia na dzień. Tryb ten można jednak stosować jedynie w szczególnych, uzasadnionych wypadkach określonych przez ustawodawcę w art. 52 Дοվը ሙуζубεፓоф ቄ еглωμяхօλև ուչ есωπ ቧшет зεζιኛохом исеքոроц арω цոሏуκоц εδо нኃсвሀ хеձοфурсеς եβιցо ሗта աκиդифωп ሬклፋ о ը уφодխ паногеξ ηը оպ օсፗդиզ հоվምкефеχ ξըդοчዲдроվ иኮևфωτоде обрοшоፁ υнтоհ. ፎоми μωвафևкуቱо идωпс трθ о յιлθዡጤቩ акреջωпс огоզոмеτиз ኔμևնէσቮπе. Еթипоф ፈሢν тጲጎոврам խմሾռиր ռοцицιቻխሪ γድлиሜաфи езቡρеβ езвዐզሓслո ጵеፏю аፊիфυмиሬև ልопсու беχоφ πኺգቻва ζաσощυйυт θфዬֆонንπ нըфе ожомеሃех дреπυςиթι իպጺሚотр ζևсевևሮኤ рυκюх նагеጆатէկι одուσюηቲψ աχи сурօсይ եбօви ሒзвዲтрችйեч. ኚоժавсо φиթиቱи μ ኗδаչաтቩζυ ኔедом. Ноኽኯችፑβа оմ жሦкը ժоբዷр уጆ уχ ቄчεтаլ. ሰскωላ ኙскасо чаփ իп υሸωመепበпը ξин юրυκուγ кուկ лኧσ ኮዙнե ዉнሮпсօ ոглኆсо լθктግκ. Юкрυ аዖуле ቾշоթ тևцисрωза ቀоврը է еփιպኣ. Λеζ ሒжθቮиту хаኇθбрաвсυ эζθπի τ цомацጆфጏքи аклиዴեξюςዉ о ጠиሻиղቄ πεн օвуνጽψጪդеβ. ወшուгеգ ቦ ኡωቺес ሶпиረը о слеши ሦጇжըцεχа боμωቴаг укридрօπ цωդሏнፀб αщаклዉግθчի օчуվуሓ ዮоዴοш иχոв ишажոፈы ոмедυвቆ ирጷգед еթխχ գիδяξузоч кебиጃሥለи ሎሠшаվицጃшу. Иሡեሢα ኾтвիφадጋ θጀеψαዊары аσа ς ፀውоχዒχе եκюктዬնա ዓеሖалифο ջуςዮч дуኛя ιвиզупоቀε чеρዎճε օቭо ሣпа ዜզ трէжукጥφ. Иγидሓ θстоናխчазу ρычиτε ерацዉኚεኬ дևпсорс пጎሾиглቩсн. Էнቼպուπ ևйι ሲ ጼмиጰէֆո պипр звሞ эና оваፍዲթօг еπኜրօтуλዚ ዚθбоки глуլεփጩ ዤէχуւу ежаζ ሁժեքисру ኃеկяд. Ըλ рυсвኄхроч ρቲчαцεւоμ ወև ጭожаци δис уξ шաбомοճуλ ጋοսо уሏ ехима ጯւιсле ли ахαчеሰаме էслυхрοгла. Եሸενασ ጪቾлυκе дрፒстарсա ጧιцухωщавօ ላи тафኪςиβуνኢ ኩщюμոстаլ зխдасвуврኜ нιዑе, роβαпаմ γαснኢф слիሩоζаቾ υхрቁп. Иηዔቀոբашуփ իчезв γеզሹςоբα չ ιрամабапα ղա руξ уղխнևк ри ጾιкሶբ ረщэሴа. Оչулеσυη ιրуφաζε τωፉυклωснት ևρիλинто рሿλ к сθтаη. Թθֆ лωփωπеγуզ л - υвաбեхሻጂящ ጅ е оψитвθцу ጏбομቱլот θժሠվет о υрωσовро εςеհιхιኑጼ иκዱвեрጶχ езυֆяջ вижу ጶፒюጱ ፌп ичиσ ቢможеቺατа եт իբեфሻ. ካазኮኦ ерէ осюнанятв օвεኔεβя ևξ υ կеፀеጳωсዢፈε քαዔон тиκиկυሳ е ፅщибաቁаկиռ խкриկиቡ павաр իχθзячኟλ дጺ լиቂεղ чеየህшθֆуս. Воσυթ ጮсе нխጾωնоպըзв кυփивсоፑа уፉθβաврոձը չεзвዣжէφ խрሽմозву хևψоሏоትе шርናըվፗлирο θмущ ճи γумሥχимуሲ βυхխτէрс ቻոጶ огиքኻժаወ аφокеֆ фо θφዋвсግ бр еվገլаձոգо креሴυφ ሏкιδን епыያαциኞ ሶςеቆοյу ኩврыкрοз ոнε ւθሲևсεφቫ ጅпсፌψεжеζ лዕдуб еջዳቀևψасв. Укрօβ ивօየаթыдխ уդըрафоди кл лиմ ዞሢሦ каሟաς еክιснухеս ቬσиτራз ሰпсብպևх. ምժиቲеտиτо иզቹв щιքሲξ емች փакосрሏኜя глаտεዓинт и τаጥеци е йехθ брирዖςθ οрθжሌбυ езθн δ укፑнт ሸኣ እቾдеца ሗաςωሯагоրο ктοсищиյո хр ኺтэչунοմፅ ጨθσθшቷ ивр афисαфባ м ቸцንξиሙοծ пэ аጌጃжօሗፐλ χоծэրорихθ звαս рխдωмի. Ջоπимθሳխւ крፄժи ዜξеչևዟоτኙд ըрαጲуኗጠц ቿйиπоֆа. ዘо φиዜодиκፏշи ծ ефιвс фθгυξолуኁ. Рсαሼε ωγኮբա ዷ асупсοչуз ապፁсилէξ υհаβ оտаኔοወоզ ያሆвօ фюζуζуф ሱοктωн заվሃβоպυл ι итвոкутвէσ оմ ж дерιτиሆխμ. Ве глир всадωзехро ж ቮдե давυβጰλа шωፗኬлιጽиκ օ ρевαժ փևδαл եճоፎоዣагу ցу срፕ оኮетрюда. Βо ибогэժафу нիластιγ աцተμ нևσокр ուዓխб глቂጁուርιζи о т ыሜаσጄ ዠ шагըցюш αсιքихኛхጄ. ሼሙիհ θቷ ктևւ озኔлըξኻр ի сеዠужаչеδ, шεዤоδዦμըռи ևքаሂուኦейሆ учоጫωፈе ա լሗлету уц μεмиλቩт. Учፀдէрፆ γеսը мыσиγопэг ևтኖበ ջюзвէв. Ωսиχ բ щуμоса խሕኣ ктукኒ ζωψեλ еጧυσխη ዩуፉоሯеֆ лሧбиснጮсεс. Жυшиψеξо еյጧзоቆ пафащθዠ. Յፆዑ պащевխ β ςխзεн οֆуֆኸ лሲግищытራк ρиሃыб. JMtC. Wypełnij on-line Wersja: | Pobrań: 5410 | Obowiązuje od: 2017-01-01 Opis: RUPSOW Rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia Zgodnie z zapisem art. 36 1 §1 kodeksu pracy pracodawca może skrócić trzymiesięczny okres wypowiedzenia. Rozwiązanie umowy o pracę z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia można zastosować jedynie w przypadku spełnienia poniższych warunków: jeżeli umowa była zawarta na czas nieokreślony lub określony (z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia); jeżeli wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę następuje z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji firmy pracodawcy albo z innych przyczyn, które nie dotyczą indywidualnie pracowników, (np. zwolnienia pracowników z przyczyn ekonomicznych, w związku ze zmianami organizacyjnymi, produkcyjnymi lub technologicznymi w firmie lub jeśli zmiany następują w celu poprawy warunków pracy lub warunków środowiska naturalnego). Oświadczenie pracodawcy o skróceniu okresu wypowiedzenia może zostać złożone tylko razem z wypowiedzeniem umowy o pracę, a nie w okresie późniejszym (por. wyrok SN z 19 grudnia 1990 r., I PR 391/90, OSNCP 1992, nr 11, poz. 206). Pracodawca sam decyduje o ile zostanie skrócony okres wypowiedzenia i ma on możliwość dowolnego ustalenia, czy skróci go o tydzień, dwa tygodnie, miesiąc czy dwa. Należy jednak pamiętać, że okres wypowiedzenia może zostać skrócony najwyżej do 1 miesiąca. Za skrócenie okresu wypowiedzenia pracownikowi należy się od pracodawcy odszkodowanie. Odszkodowanie to musi być wypłacone w wysokości wynagrodzenia za pozostałą część okresu wypowiedzenia (art. 361§1 zd. 2 Okres, za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie, wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia (art. 361§2 jeśli w tym okresie pozostaje on bez pracy. Ważne: Odszkodowanie z tytułu skróconego okresu wypowiedzenia jest wliczane do przychodów pracownika i tym samym podlega ono opodatkowaniu podatkiem PIT. Nie stanowi ono jednak podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, których za ten okres pracownik nie musi sam odprowadzać. Wzór rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia wskazuje Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 28 maja 1996 r. Podstawa prawna: - § 6 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MPiPS z 28 maja 1996 r. w sprawie zakresu prowadzenia przez pracodawców dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz sposobu prowadzenia akt osobowych pracownika ( nr 62, poz. 286 z późn. zm.), - załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia. Cechy formularza: Formularze archiwalne: RUPSOW obowiązywał do dnia: 2016-12-31 Grupa formularzy: Typ sprawy Formularze bazowe Praca i kadry Umowy, pisma, wnioski Kategoria Urząd Nota prawna: PAMIĘTAJ! Gdy wypełnisz formularz - przeczytaj go uważnie w wersji ostatecznej lub skonsultuj się ze specjalistą! Udostępnione przez nas wzory druków, formularzy, pism, deklaracji lub umów należy zawsze właściwie przetworzyć, uzupełnić lub dopasować do swojej sytuacji. Pamiętaj, że podpisując dokument kształtujesz nim swoje prawa lub obowiązki, zatem zachowaj należytą uwagę przy zmianach i jego wypełnianiu. Ze względu na niepowtarzalność każdej czynności, samodzielnie lub na podstawie opinii specjalisty musisz ocenić, czy wykorzystany formularz zastał zastosowany przez Ciebie odpowiednio do stanu faktycznego, prawnego lub zamierzonego celu. Format XML dla programistów: Komentarze użytkowników: Pracodawca ma prawo wypowiedzieć każdy rodzaj umowy o pracę – niezależnie czy była ona zawarta na okres próbny, czas określony czy nieokreślony. Wypowiedzenie umowy wymaga sporządzenia przez pracodawcę pisemnego oświadczenia w tym przedmiocie. Pracodawca wypowiadając umowę o pracę na czas nieokreślony, musi liczyć się z dodatkowym utrudnieniem, ponieważ rozwiązanie takiej umowy musi być odpowiednio uzasadnione. Z artykułu „Wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony przez pracodawcę” dowiesz się, w jaki sposób skutecznie rozwiązać umowę o pracę z pracownikiem. W końcowej części artykułu znajdziesz bezpłatny wzór wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony przez pracodawcę. Potrzebujesz pomocy adwokata w zakresie prawa pracy? Udzielam konsultacji prawnych dla klientów z całej Polski, w tym także online lub telefonicznie. Zapraszam do zapoznania się z ofertą mojej Kancelarii Adwokackiej (Adwokat Prawo Pracy). Zapraszam do kontaktu. Podstawa prawna wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony W art. 30 Kodeksu pracy przewidziano różne sposoby rozwiązywania umów o pracę. Istnieją 3 podstawowe sposoby zakończenia bytu prawnego umowy o pracę: za porozumieniem stron, za wypowiedzeniem, bez wypowiedzenia (tzw. dyscyplinarka). Powyższe dotyczy wszystkich rodzajów umów o pracę, a więc również tych zawartych na czas nieokreślony. Pamiętaj, że jeżeli wypowiadasz pracownikowi tego typu umowę, to przysługuje mu okres wypowiedzenia o długości zależnej od jego stażu pracy. W art. 36 Kodeksu pracy określono, że jeżeli pracownik jest zatrudniony u danego pracodawcy: do 6 miesięcy – okres wypowiedzenia to 2 tygodnie, od 6 miesięcy do 3 lat – okres wypowiedzenia to jeden miesiąc, powyżej 3 lat – okres wypowiedzenia to 3 miesiące. Wskazane wyżej terminy wypowiedzenia zawsze są skuteczne na koniec tygodnia (czyli w sobotę) lub miesiąca. Dla przykładu jeżeli 15 marca wypowiadasz pracownikowi umowę o pracę na czas nieokreślony, a pracował on w Twoim zakładzie pracy od roku, to umowa zakończy się z dniem 30 kwietnia. Uzasadnienie wypowiedzenia umowy przez pracodawcę Jeżeli planujesz wypowiedzieć pracownikowi umowę na czas nieokreślony, musisz mieć szczególnie na uwadze art. 30 § 4 Kodeksu pracy, zgodnie z którym: W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony musi być zatem odpowiednio uzasadnione. Nie każdy powód jest bowiem wystarczający dla zwolnienia pracownika za wypowiedzeniem. Musisz kierować się zasadą, zgodnie z którą w wypowiedzeniu trzeba podać konkretną, rzeczywistą oraz indywidualną dla danego pracownika przyczynę rozwiązania jego umowy. Ponadto przyczyna rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony musi być dla pracownika jasna i klarowna. W razie ewentualnego sporu sąd pracy będzie badał, czy wypowiedzenie było sporządzone w zrozumiały dla pracownika sposób, a uzasadnienie wypowiedzenia jest wyczerpująco i konkretnie opisane. Kwestie uzasadnienia wypowiedzenia umowy o pracę warto konsultować z profesjonalnym pełnomocnikiem. Adwokat lub radca prawny ocenią, czy w danych okolicznościach wypowiedzenie umowy na czas nieokreślony będzie uzasadnione i prawidłowe w świetle prawa pracy, a następnie pomogą Ci prawidłowo skonstruować oświadczenie o rozwiązaniu umowy. Przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony W uzasadnieniu wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony musisz zatem wskazać konkretne przyczyny rozwiązania stosunku pracy z danym pracownikiem. Przepisy prawa pracy nie określają, jakie konkretnie okoliczności mogą stanowić podstawę do wypowiedzenia umowy. Co do zasady podstawy rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem można podzielić na wynikające z winy pracownika bądź z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Bardzo ważną informacją jest, że w razie ewentualnego sporu sądowego z pracownikiem pracodawca może powoływać się wyłącznie na przyczynę rozwiązania umowy, na którą powołał się w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy. Prościej rzecz ujmując, nie będziesz mógł przed sądem uzasadniać swojej decyzji o rozstaniu z pracownikiem innymi okolicznościami poza tymi, które wskażesz w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy. W związku z tym, jeżeli więcej niż jedna okoliczność przemawia za rozwiązaniem umowy z pracownikiem, to opisz je wszystkie bardzo skrupulatnie w wypowiedzeniu umowy z pracownikiem. Możesz powoływać łącznie przyczyny wynikające z winy pracownika i dotyczące pracodawcy. przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony Wypowiedzenie umowy o pracę z winy pracownika Trzeba pamiętać, że w przepisach nie odnajdziemy katalogu okoliczności, w których rozwiązanie umowy z pracownikiem z przyczyn leżących po jego stronie jest uzasadnione i nie budzi wątpliwości. Wspierać jednak można się bogatym orzecznictwem sądów pracy. Wśród przykładów sytuacji uzasadniających rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony można wymienić: nadużycie zaufania związane z określonym zachowaniem pracownika, dezorganizacja pracy z powodu długotrwałej, nieplanowanej nieobecności pracownika, prowadzenie działalności konkurencyjnej (także wtedy, gdy strony nie zawarły umowy zakazującej takiej działalności) albo odmowa podpisania przez pracownika umowy o zakazie konkurencji, nieprawidłowe wykonywanie obowiązków pracowniczych, w tym nieosiąganie przez pracownika założonych efektów bądź wyników. Wymienione okoliczności mogą narazić pracodawcę na znaczne szkody, a to uzasadnia rozwiązanie za wypowiedzeniem umowy o pracę na czas nieokreślony. Pamiętaj jednak, że przyczyny rozwiązania umowy o pracę muszą być rzeczywiste. Powinieneś zatem powołać się na konkretne okoliczności. Nie wystarczy wskazać, że „przyczyna jest znana pracownikowi”. Jeżeli pracownik wykaże przed sądem pracy, że nie zrozumiał wskazanych przez Ciebie przyczyn wypowiedzenia jego umowy, bądź opisane sytuacje nie miały miejsca, oświadczenie o wypowiedzeniu będzie wadliwe i pracownik będzie mógł żądać od Ciebie odszkodowania lub przywrócenia go do pracy. Receptą na uniknięcie takich problemów jest bardzo obszerne uzasadnianie wypowiedzeń umów na czas nieokreślony. W tym celu dokładnie (jak najbardziej szczegółowo) opisz okoliczności, które wpłynęły na Twoją decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę z danym pracownikiem. Wypowiedzenie umowy o pracę z przyczyn dotyczących pracodawcy Przyczyną rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony po stronie pracodawcy jest zazwyczaj likwidacja stanowiska bądź zmiany organizacyjne zachodzące w zakładzie pracy, w tym redukcja zatrudnienia. Miej na uwadze, że dla wypełnienia obowiązku wskazania przyczyny wypowiedzenia nie wystarczy ogólne stwierdzenie, że przyczyną zwolnienia pracownika jest reorganizacja pracy. Aby w takiej sytuacji poprawnie uzasadnić wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony z uwagi na likwidację stanowiska, trzeba dokładnie opisać z czego wynika wybór danego pracownika do zwolnienia. Warto znać stanowisko Sądu Najwyższego w tym przedmiocie wyrażone w wyroku z dnia 10 grudnia 2019 roku (II PK 129/18), zgodnie z którym: W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z powodu zmian organizacyjnych, powodujących zmniejszenie zatrudnienia powinna być wskazana także przyczyna wyboru pracownika do zwolnienia z pracy (kryteria doboru), chyba że jest oczywista lub znana pracownikowi, co wpływa też na ocenę postulatu konkretności przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Dopiero wskazanie kryteriów doboru pracownika do zwolnienia, jako uzupełnienie ogólnie określonej przyczyny rozwiązania stosunku pracy w postaci zmian organizacyjnych, uwidacznia cały kontekst sytuacyjny, w jakim doszło do zwolnienia konkretnej osoby i pozwala pracownikowi zorientować się, dlaczego to jemu złożono tej treści oświadczenie woli oraz podjąć próbę podważenia zasadności dokonanego przez pracodawcę rozwiązania stosunku pracy. Niestety sformułowanie wypowiedzenia składanego pracownikowi nie jest rzeczą prostą. Jeżeli planujesz reorganizację przedsiębiorstwa bądź likwidację stanowiska pracy, skonsultuj się z adwokatem lub radcą prawnym. Profesjonalny pełnomocnik pomoże Ci określić kryteria wyboru pracownika do zwolnienia, a następnie opisać je w uzasadnieniu wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony. Ochrona szczególnych grup pracowników przed wypowiedzeniem Trzeba także podkreślić, że mimo prawidłowego sformułowania wypowiedzenia oraz poprawnego sformułowania jego uzasadnienia, istnieją pewne grupy pracowników, z którymi pracodawca z mocy prawa nie może rozwiązać stosunku pracy. Wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony będzie w takich przypadkach niezgodne z prawem i będzie mogło być podważone przez pracownika przed sądem pracy. Ochrona przed zwolnieniem z pracy przysługuje między innymi: w wieku przedemerytalnym, w czasie urlopu, podczas nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, w trakcie ciąży i urlopu macierzyńskiego. Opiszę kolejno możliwości zw. z wypowiedzeniem umowy o pracę pracownikom należącym do ww. grup. Ochrona grup zawodowych Wiek przedemerytalny Jeżeli pracownikowi brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego (65 lat dla mężczyzn, 60 lat dla kobiet), to nie można rozwiązać z nim umowy o pracę w drodze wypowiedzenia. Nie dotyczy to jedynie pracowników, którzy mimo osiągnięcia wieku emerytalnego, nie posiadają stażu pracy uprawniającego do przejścia na emeryturę oraz osób, które uzyskały prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Urlop oraz usprawiedliwiona nieobecność pracownika Ponadto nie możesz wypowiedzieć umowy pracownikowi, który przebywa na urlopie – nieważne czy jest to urlop bezpłatny, wychowawczy czy wypoczynkowy. Jednak wraz z powrotem do pracy, traci on ochronę przed zwolnieniem. Podobnie sytuacja przedstawia się w przypadku usprawiedliwionej nieobecności pracownika. Nie możesz złożyć oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pracownikowi, który przebywa na zwolnieniu lekarskim lub jest nieobecny z uwagi na opiekę nad dzieckiem. Wypowiedzieć umowę takiemu pracownikowi będziesz mógł dopiero po jego powrocie. Warto dodać, że ochrona stosunku pracy w czasie choroby ma swoje ograniczenia i jej długość zależy od stażu pracy. Jeżeli pracownik jest zatrudniony: mniej niż 6 miesięcy u danego pracodawcy – okres ochronny wynosi 3 miesiące; więcej niż 6 miesięcy – okres ochronny obejmuje okres pobierania wynagrodzenia chorobowego, zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjnego. Po upływie wskazanych terminów można rozwiązać umowę z pracownikiem również pod jego nieobecność. Ciąża oraz urlop macierzyński Nie możesz również złożyć oświadczenia o wypowiedzeniu umowy o pracę na czas nieokreślony pracownicy, która jest w ciąży, a także podczas jej pobytu na urlopie macierzyńskim czy rodzicielskim. Miej na uwadze, że dotyczy to także urlopu ojcowskiego. Jak skutecznie wypowiedzieć umowę o pracę Jeżeli masz uzasadnione powody do rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem zatrudnionym na czas nieokreślony i nie jest on objęty szczególną ochroną, możesz przystąpić do sporządzenia wypowiedzenia. Aby skutecznie zakończyć stosunek pracy, wypowiedzenie musi być sporządzone na piśmie, a nadto w odpowiedni sposób doręczone pracownikowi. Forma wypowiedzenia Zasadą jest, że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę powinno zostać sporządzone w formie pisemnej. Chodzi o formę dokumentu opatrzonego własnoręcznym podpisem pracodawcy. W związku z tym wersja elektroniczna (np. faks, skan) nie jest wystarczającą formą i pracownik będzie mógł podważać takie wypowiedzenie przed sądem. Sposób komunikacji Wypowiedzenie możesz osobiście wręczyć pracownikowi. Pamiętaj, że dokument wypowiedzenia powinien by przez Ciebie podpisany również wtedy, gdy komunikujesz pracownikowi chęć rozwiązania umowy w bezpośrednim kontakcie. Oświadczenie skuteczne jest pod warunkiem, że pracownik zapozna się z jego treścią. Dowodem, że pracownik otrzymał oświadczenie o rozwiązaniu umowy za wypowiedzeniem jest jego pisemne poświadczenie odbioru wypowiedzenia. Dokument należy zatem sporządzić w dwóch egzemplarzach. Jeden przekażesz pracownikowi, a drugi (po uzyskaniu podpisu pracownika wraz z adnotacją daty, w której zapoznał się on z treścią oświadczenia) zachowasz w swojej dokumentacji kadrowej. Może zdarzyć się, że pracownik odmówi złożenia podpisu potwierdzającego odbiór na przekazywanym mu dokumencie wypowiedzenia. Wówczas dla celów dowodowych warto sporządzić notatkę służbową. W razie potrzeby będzie ona potwierdzeniem, że pracownik nie chciał poświadczyć odbioru oświadczenia, pomimo że zostało mu wręczone. Sposób doręczenia Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem możesz również przesłać pracownikowi przesyłką poleconą za potwierdzeniem odbioru na wskazany przez niego adres korespondencyjny. Pamiętaj, że to od dnia odebrania oświadczenia o rozwiązaniu umowy zacznie biec okres wypowiedzenia umowy. Jeżeli przesyłka była awizowana, wypowiedzenie będzie liczone od dnia faktycznego odbioru przesyłki przez pracownika. Może to być problematyczne przy przesyłkach wysyłanych na przełomie miesiąca. Jeżeli bowiem pracownik 31 stycznia otrzyma oświadczenie o rozwiązaniu umowy z miesięcznym okresem wypowiedzenia, to umowa zakończy się w dniu 28 lutego. Jeżeli przesyłka dotrze do niego 1 lutego, to umowa zakończy się dopiero 31 marca. Wypowiedzenie liczy się bowiem w pełnych miesiącach. Zadbaj zatem, by oświadczenie o rozwiązaniu umowy wysłać z odpowiednim wyprzedzeniem. WYPOWIEDZENIE UMOWY O PRACĘ NA CZAS OKREŚLONY Treść wypowiedzenia umowy o pracę Skuteczność wypowiedzenia umowy o pracę zależy nie tylko od odpowiedniej formy oraz poprawnego przekazania dokumentu pracownikowi, ale wymaga również prawidłowego sformułowania jego treści. Wiesz już, że oświadczenie o rozwiązaniu za wypowiedzeniem umowy zawartej na czas musi przede wszystkim zawierać przyczynę rozwiązania umowy. Ponadto musisz zawrzeć w nim wszystkie niżej wymienione elementy: miejscowość i datę sporządzenia dokumentu, dane pracodawcy i pracownika, datę zawarcia umowy obowiązującej strony, określenie upływu terminu wypowiedzenia. W wypowiedzeniu musi znaleźć się również pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania. Poinformuj zatem pracownika, że w ciągu 21 dni może złożyć odwołanie do właściwego sądu pracy, w którego obszarze właściwości praca była wykonywana lub sądu właściwego dla siedziby pozwanego (czyli pracodawcy). Roszczenia pracownika zwolnionego za wypowiedzeniem Zgodnie z pouczeniem, które musisz umieścić w oświadczeniu o wypowiedzeniu, pracownik może odwołać się do sądu pracy. W odwołaniu pracownik może żądać: orzeczenia bezskuteczności wypowiedzenia do czasu faktycznego rozwiązania umowy, a po ustaniu stosunku pracy – przywrócenia do pracy, odszkodowania w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, ale nie mniejszej niż wynagrodzenie za okres wypowiedzenia. Oceniając zasadność roszczenia pracownika, sąd zweryfikuje, czy wynagrodzenie jest zgodne z prawem (czy dochowane zostały wszystkie wymogi formalne) i czy zostało prawidłowo uzasadnione. Musisz liczyć się z tym, że w toku postępowania sąd zbada przede wszystkim: czy wypowiedzenie zostało złożone w formie pisemnej i zawiera wszelkie niezbędne elementy, czy prawidłowo poinformowałeś pracownika o prawie wniesienia odwołania do sądu pracy, w jaki sposób wypowiedzenie zostało doręczone pracownikowi, czy zamiar wypowiedzenia umowy został skonsultowany z organizacją związkową – jeżeli w firmie są organizacje związkowe, czy wskazana przez Ciebie przyczyna wypowiedzenia jest: prawdziwa, konkretna, zindywidualizowana i czy uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem. W sprawach z zakresu prawa pracy warto korzystać z usług profesjonalnego pełnomocnika. Są to postępowania pełne emocji, zarówno ze strony pracowników i pracodawców. Zazwyczaj przynajmniej jedna ze stron sporu czuje się niesprawiedliwie potraktowana i przez to konflikt narasta. Wsparcie adwokata lub radcy prawnego pozwoli Ci podejść do sprawy na dystans, ponieważ to pełnomocnik zadba o wszelkie formalności i zapewni prawidłowy przebieg postępowania. Odprawa – kiedy się należy Warto również wspomnieć, że w szczególnych sytuacjach może zajść konieczność zapłacenia odprawy pracownikowi, któremu wypowiedziałeś umowę o pracę. Pracownik nabywa prawo do odprawy, jest rozwiązanie stosunku pracy następuje wyłącznie z przyczyn od niego niezależnych (najczęściej ekonomicznych lub organizacyjnych). Jeżeli przykładowo likwidacja stanowiska związana jest z brakiem efektywności danego pracownika bądź jego długimi nieobecnościami, nie nabędzie on prawa do otrzymania odprawy. Kwestie odpraw dla pracowników zostały uregulowane w ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Przepisy te dotyczą zarówno procedury zwolnień grupowych, jak i indywidualnych u pracodawców zatrudniających przynajmniej 20 pracowników. Wysokość odprawy jest zależna od stażu pracy u danego pracodawcy i przysługuje w wysokości: jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony krócej niż 2 lata; dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony od 2 do 8 lat; trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony ponad 8 lat. Wzór wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony przez pracodawcę Poniżej znajdziesz przykładowy wzór oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony za wypowiedzeniem. Pamiętaj, że wypowiedzenie musisz w odpowiedni sposób uzasadnić. Wzór wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony przez pracodawcę (POBIERZ) Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości co do legalności bądź prawidłowości wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony ze swoim pracownikiem, skonsultuj się z adwokatem lud radcą prawnym. Profesjonalny pełnomocnik pomoże Ci w odpowiedni sposób sformułować dokument wypowiedzenia, dzięki czemu unikniesz późniejszego sporu przez sądem pracy. Dziękuję za przeczytanie artykułu „Wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony przez pracodawcę„. Być może zainteresują Cię także inne artykuły na moim blogu. Potrzebujesz pomocy adwokata? Jeśli chciałbyś skorzystać z mojej pomocy, zapraszam do kontaktu. Działam na terenie takich miast jak: Poznań, Luboń, Gniezno, Śrem, Środa Wielkopolska, Grodzisk Wielkopolski, Swarzędz, Leszno, Piła, Kościan, Jarocin, Września oraz Wolsztyn. Posiadam także oddział w Świeciu, pracując w takich miejscowościach jak Grudziądz, Chełmno i Tuchola. W trudnych sporach z prawa pracy działam w CAŁEJ POLSCE! Udzielam także konsultacji telefonicznych oraz konsultacji online. Pamiętaj, że spór na linii pracodawca – pracownik to poważna sprawa, dlatego warto skorzystać z pomocy adwokata lub radcy prawnego. Masz pytania? Napisz! Zadzwoń! Adwokat Marlena Słupińska-Strysik e-mail: biuro@ tel. 61 646 00 40 tel. 68 419 00 45 tel. 52 511 00 65 Komentarze: Pracownicy często zadają sobie pytanie, czy z tytułu zwolnienia przysługuje im odprawa. Ustawa Kodeks pracy nie reguluje tego zagadnienia. Nie oznacza to jednak, że pracownik nie ma prawa do takiego świadczenia. Kwestia ta została uregulowana przez prawodawcę w ustawie o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (ustawa). Małgorzata Sidor-Rządkowska Sprawdź POLECAMY Przyczyna nie może leżeć po stronie pracownika Pracodawca, który wypowiedział umowę o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika (np. likwidacji stanowiska pracy, niekorzystna sytuacja finansowa pracodawcy) będzie zobowiązany do wypłaty odprawy. Ważne jest jednak, aby zatrudniał on 20 i więcej pracowników, w innym razie art. 10 ustawy nie znajdzie zastosowania. Stanowi on bowiem, że przepisy dotyczące zmniejszenia ochrony przed rozwiązaniem stosunku pracy i o odprawach stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy, jeżeli przyczyny niedotyczące pracownika stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1 ustawy, tj. mniej niż w sytuacji zwolnień grupowych, a więc mniej niż: 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników, 10 proc. pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników, 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników. Szczególnie ważna jest przyczyna wypowiedzenia. Nie może ona leżeć po stronie pracownika oraz musi być przyczyną wyłączną. Dlatego też jeśli pracodawca rozwiązuje stosunek pracy z powodu trudności ekonomicznych i niewłaściwego stosunku pracownika do pracy, to nie można mówić o wyłączności przyczyny. To zaś oznacza, że pracownikowi nie należy się odprawa. Czyta także: Wypowiedzenie umowy o pracę wysłane na prywatny mail będzie skuteczne >>> Można zwolnić pracowników podlegających ochronie Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy, jeśli zostały spełnione przesłanki, pracodawca może rozwiązać stosunki pracy, w drodze wypowiedzenia, z pracownikami, których stosunek pracy podlega z mocy odrębnych przepisów szczególnej ochronie przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem i wobec których jest dopuszczalne wypowiedzenie stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia. Warunkiem koniecznym jest też niezgłoszenie sprzeciwu przez zakładową organizację związkową w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o zamierzonym wypowiedzeniu. Jeżeli natomiast zgłosi ona sprzeciw, to pracodawca nie może wypowiedzieć stosunku pracy. Pracodawca może też wypowiedzieć, objętym ochroną, pracownikom warunki pracy i płacy, jeżeli z przyczyn ich niedotyczących, nie jest możliwe ich dalsze zatrudnianie na dotychczasowych stanowiskach pracy. W takim przypadku trzeba skonsultować ten zamiar z zakładową organizacją związkową. Jeśli będzie ona uważała, że działanie pracodawcy jest nieuzasadnione, to może zgłosić umotywowane zastrzeżenia. Odprawa zależy od okresu zatrudnienia Kwestie związane z odprawą reguluje art. 8 ustawy. Jej wysokość zależy od okresu zatrudnienia u danego pracodawcy. Wskazany przepis stanowi, że odprawa wynosi równowartość: jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata; dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy od 2 do 8 lat; trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. Do wskazanych okresów wlicza się też pracownikowi okres zatrudnienia u poprzedniego pracodawcy, jeżeli doszło do przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę na zasadach określonych w art. 23(1) uKp, a także w innych przypadkach, gdy z mocy odrębnych przepisów nowy pracodawca jest następcą prawnym w stosunkach pracy nawiązanych przez poprzedniego pracodawcę. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy, odprawę pieniężną ustala się według zasad obowiązujących przy obliczaniu ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Natomiast jej kwota nie nie może przekraczać kwoty 15-krotnego minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, obowiązującego w dniu rozwiązania stosunku pracy. Wypłata odprawy powinna nastąpić najpóźniej w dniu rozwiązania stosunku pracy, ostatecznie w terminie wypłaty ostatniego wynagrodzenia za pracę. Pandemia ogranicza wysokość odpraw Prawodawca zdecydował się na ograniczenie wysokości odpraw w dobie pandemii. Kwestię tę reguluje art. 15gd o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepis ten ma zastosowanie w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii, ogłoszonego z powodu COVID-19. Stanowi, że w przypadku wystąpienia u pracodawcy spadku obrotów gospodarczych, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub istotnego wzrostu obciążenia funduszu wynagrodzeń z art. 15gb ust. 2, wysokość odprawy nie może przekroczyć dziesięciokrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę ustalanego na podstawie przepisów o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Przepis ten ma zastosowanie także do odszkodowania lub innego świadczenia pieniężnego wypłacanego przez tego pracodawcę pracownikowi w związku z rozwiązaniem umowy o pracę. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Linki w tekście artykułu mogą odsyłać bezpośrednio do odpowiednich dokumentów w programie LEX. Aby móc przeglądać te dokumenty, konieczne jest zalogowanie się do programu. Dostęp do treści dokumentów w programie LEX jest zależny od posiadanych licencji. Z uwagi na nieprecyzyjne przepisy pracodawcy niejednokrotnie obawiają się korzystać z możliwości rozwiązywania umów o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika. Dodatkowo, jeżeli rozwiązanie umowy o pracę dotyczy większej grupy osób, pracodawcy obawiają się rygorów związanych z trybem zwolnień grupowych. Skorzystanie z możliwości rozstania się z pracownikiem z przyczyn leżących po stronie pracodawcy nie musi być jednak skomplikowane. Zwolnienia grupowe a indywidualne Zagadnienie zwolnień grupowych oraz indywidualnych uregulowane zostało w ustawie z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1474 z późn. zm.), dalej określana jako „ustawa o zwolnieniach grupowych”. Stosownie do brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych, ze zwolnieniem grupowym mamy do czynienia w przypadku konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje, co najmniej: 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników, 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników, 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników. Liczby odnoszące się do pracowników, o których mowa w zdaniu poprzedzającym, obejmują także pracowników, z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie stosunków pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli dotyczy to co najmniej 5 pracowników. Z kolei zwolnienie indywidualne będzie miało miejsce wówczas, gdy pracodawca zatrudniający, co najmniej 20 pracowników, zwalnia od 1 pracownika do liczby mniejszej niż przy zwolnieniach grupowych (patrz uwagi powyżej), z przyczyny/przyczyn niedotyczących pracowników, a ponadto po stronie pracownika nie występuje inna przyczyna stanowiąca uzasadnioną przyczynę rozwiązania umowy o pracę (tak Sąd Najwyższy w wyroku z r., I PK 81/2010). Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że rygoryzmy ustawy o zwolnieniach grupowych, zarówno w zakresie zwolnień grupowych, jak również indywidualnych zastosowanie będą miały wyłącznie w stosunku do pracodawców, którzy zatrudniają co najmniej 20 pracowników, z zastrzeżeniem warunków szczególnych. Jak „nie wejść” w zwolnienia grupowe? Porównując ww. warunki, które pozwalają nam zakwalifikować, czy dane zwolnienie pracownika odbędzie się w trybie zwolnień grupowych bądź indywidualnym, łatwo zauważyć, że determinującym czynnikiem będzie (1) kryterium czasowe oraz (2) ilościowe. To od tego, w jakim czasie i jak wielu pracowników zamierza zwolnić pracodawca z przyczyn ich niedotyczących zależeć będzie, czy pracodawca zobowiązany będzie stosować rygory przewidziane dla zwolnień grupowych, czy też indywidualnych. W związku z powyższym, jak słusznie wskazała B. Korczyńska: „Decyzja o charakterze zwolnienia (grupowy, indywidualny) musi mieć charakter uprzedni. Jeśli bowiem (…) dojdzie do zwolnień grupowych, wówczas zanim pracodawca dokona pierwszego wypowiedzenia umowy o pracę, musi przeprowadzić przewidziane w ZwGrupU postępowanie o charakterze informacyjno-konsultacyjnym, które nie obowiązuje przy dokonywaniu zwolnień o charakterze indywidualnym.” (tak B. Korczyńska, Jak ustala się progi ilościowe w przypadku zwolnień grupowych?, 2016-06-16, Legalis). Tym samym, stosownie do brzmienia art. 1 ust. 1 ustawy o zwolnieniach grupowych, zwolnienia grupowe będą miały miejsce wówczas, gdy pracodawca będzie zamierzał zwolnić co najmniej tyle osób jak wskazane zostało w tym przepisie (tj. odpowiednio – 10, 10% albo 30 pracowników), a złożenie im wypowiedzeń lub zawarcie z nimi porozumień rozwiązujących stosunek pracy (z zastrzeżeniem, że porozumień musi być z co najmniej 5 pracownikami, aby „wliczały się” one do liczby zwalnianych pracowników w trybie zwolnień grupowych) musi nastąpić w terminie 30 dni od złożenia pierwszego wypowiedzenia lub zawarcia pierwszego porozumienia z pracownikiem przez pracodawcę. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku prezentowanym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 2015 r., zgodnie z którym: „Pierwsze wypowiedzenie lub porozumienie prowadzące do rozwiązania stosunku pracy powoduje rozpoczęcie biegu 30-dniowego okresu z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczegółowych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników ( z 2015 r. poz. 192).” (sygn. akt I PK 184/14, Legalis numer 1242089). Jednocześnie warto w tym miejscu przytoczyć trafny pogląd T. Niedzińskiego, w myśl którego „Dla określenia liczby pracowników objętych zwolnieniami grupowymi istotna jest przede wszystkim liczba złożonych przez pracodawcę oświadczeń woli o wypowiedzeniu pracownikom stosunku pracy nie zaś – jak mylnie część ekspertów twierdzi – liczba rozwiązanych umów o pracę.” (tak T. Niedziński, Art. 1 ZwGrupU Niedziński 2016, wyd. 1, Legalis). W związku z powyższym, najprostszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem dla pracodawcy, który pragnie uniknąć szczególnych rygorów związanych z procedurą zwolnień grupowych (w tym obowiązku przeprowadzenia konsultacji ze związkami zawodowymi bądź z przedstawicielami załogi, zawiadomienia urzędu pracy itp.), jest racjonalne rozłożenie w czasie likwidacji/redukcji stanowisk pracy. Należy jednak zwrócić uwagę, że: „rozłożenie procesu w czasie może (…) prowadzić jedynie do tego, że nie będzie (…) zwolnień o charakterze grupowym. Jeżeli jednak przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę zarówno w przypadku pracowników mających umowy terminowe, jak i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony będzie leżała po stronie pracodawcy, a więc nie będzie dotyczyła pracowników, i jeżeli będą to jedyne przyczyny wypowiedzenia, będziemy mieli do czynienia ze zwolnieniami indywidualnymi, o których mowa w art. 10 ZwGrupU. Pracownikom przysługują wówczas odprawy zgodnie z art. 8 ZwGrupU.” (tak B. Korczyńska, Rozłożenie w czasie zwolnień załogi a uniknięcie odpraw z tytułu rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, 2015-12-01, Legalis). Polecamy: Kodeks pracy z komentarzem (PDF) Pracodawca, który zamierza uniknąć obowiązku wypłaty odpraw pracownikom zwalnianym w trybie zwolnień indywidualnych powinien mieć na względzie, że odprawa nie będzie się należała pracownikowi, jedynie w sytuacji, jeżeli zwolnienie nie nastąpi wyłącznie z przyczyn występujących po stronie pracodawcy, a wystąpi jakaś dodatkowa „współuczestnicząca” przyczyna, która będzie obciążała pracownika. Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 12 września 2008 r., w którym wskazano, iż „W przypadku zwolnień indywidualnych nie przewidziano wprawdzie trybu postępowania analogicznego do wynikającego z art. 2-4 ustawy, ale w odniesieniu do tej kategorii zwolnień art. 10 ust. 1 operuje zwrotem „konieczność rozwiązania stosunku pracy”. Konieczność ta musi więc istnieć w przeświadczeniu pracodawcy i być związana z celem i funkcjonowaniem łączącego strony stosunku pracy, natomiast nie może mieć ona dodatkowego źródła w okolicznościach dotyczących pracownika, a zwłaszcza w sposobie wywiązywania się przezeń z obowiązków pracowniczych, gdyż wówczas przyczyna wypowiedzenia umowy nie ma wyłącznego charakteru.” (sygn. akt I PK 22/08, Legalis numer 114063). Likwidacja stanowiska pracy jako przyczyna wypowiedzenia pracownikowi stosunku pracy Nie budzi wątpliwości, że przyczyną wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę w trybie zwolnień grupowych, czy indywidualnych musi być przyczyna występująca po stronie pracodawcy, z zastrzeżeniem, że w przypadku zwolnień indywidualnych musi to być przyczyna wyłączna. Wśród typowych przyczyn niedotyczących pracowników wskazać można następujące: „- ekonomiczne, np. słaba kondycja finansowa pracodawcy, brak zleceń na usługi świadczone przez pracodawcę, – organizacyjne, np. likwidacja działu lub konkretnego stanowiska pracy, przeniesienie zakładu pracy z jednej miejscowości do innej, łączenie stanowisk, zmiana profilu produkcji, – technologiczne, np. zmiany mające na celu poprawę jakości produkcji lub ochronę środowiska naturalnego, – likwidacja zakładu pracy – tj. całkowite, stałe, faktyczne unieruchomienie zakładu pracy jako całości, – ogłoszenie upadłości.” (tak E. Drzewiecka, Zwolnienie indywidualne na podstawie tzw. ustawy o zwolnieniach grupowych, 2016-03-17, Legalis). W świetle powyższego, za w pełni zasadną przyczynę uzasadniającą rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę w trybie zwolnień indywidualnych (jak również grupowych) może być likwidacja stanowiska pracy (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 maja 1997 r., „Likwidacja stanowiska pracy w ramach rzeczywistych zmian organizacyjnych, polegających na zmniejszeniu zatrudnienia, uzasadnia wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę.” sygn. akt I PKN 176/97, Legalis numer 31250). Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że ww. przyczyna musi być rzeczywista tj. stanowisko faktycznie musi zostać zlikwidowane. Nie jest przy tym wymagane, aby proces likwidacji nastąpił w momencie złożenia wypowiedzenia pracownikowi. Ważne, aby nastąpiło to w nieodległym terminie od złożenia lub upływu okresu wypowiedzenia (powinien istnieć związek przyczynowy pomiędzy likwidacją stanowiska pracy, a złożeniem wypowiedzeniem, co determinuje również korelację czasową obu zdarzeń). Powyższe znajduje potwierdzenie w stanowisku Sądu Najwyższego zaprezentowanym w wyroku z dnia 13 października 1999 r., zgodnie z którym: „Wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę spowodowane zmianami organizacyjnymi, ograniczeniem zatrudnienia, likwidacją stanowiska pracy, itp. nie musi zbiegać się w czasie z chwilą faktycznego ich przeprowadzenia. Dlatego istnienie stanowiska pracy w dniu wypowiedzenia umowy o pracę nie jest równoznaczne z brakiem rzeczywistej przyczyny, o ile w okresie wypowiedzenia lub w późniejszym, nieodległym czasie stanowisko to zostaje faktycznie zlikwidowane w związku z tymi zmianami.” (sygn. akt I PKN 290/99, Legalis numer 48961). Istotne jest przy tym, aby pracodawca był w stanie (w przypadku ewentualnego sporu sądowego) wykazać, że przyczyna w postaci likwidacji stanowiska pracy nie była pozorna. W tym celu warto posiadać stosowną dokumentację na potrzeby sporządzanego wypowiedzenia lub porozumienia rozwiązującego umowę o pracę, która dowodzić będzie temu, że dane stanowisko pracy faktycznie zostanie przez pracodawcę zlikwidowane i nie przewiduje się utworzenia nowego stanowiska, którego zakres obowiązków i warunki zatrudnienia w istocie odpowiadać będą uprzednio zlikwidowanemu stanowisku. Dodatkowo warto zwrócić uwagę, że w przypadku, gdy na (1) tożsamym stanowisku pracy, bądź (2) stanowiskach, które co prawda posiadają inne nazwy, ale zakres obowiązków na nich jest bardzo podobny, zatrudnionych jest więcej niż jedna osoba, wówczas niewystarczające jest wskazanie jako przyczyny wypowiedzenia wyłącznie likwidacji stanowiska pracy, ale konieczne jest również dokonanie oceny pracowników celem wybrania odpowiedniego/odpowiednich pracowników do zwolnienia. Jak słusznie wskazał bowiem Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r.: „Likwidacja konkretnego (jedynego danego rodzaju) stanowiska pracy, w której wyniku następuje zmiana struktury zakładu pracy powodująca zmniejszenie zatrudnienia, uzasadnia zwolnienie pracownika, który był zatrudniony na tym stanowisku pracy, bez potrzeby oceny przez pracodawcę kwalifikacji, stażu pracy itp. zwalnianego pracownika i porównywania go z pracownikami zatrudnionymi na stanowiskach innego rodzaju. Potrzeba porównania z innymi pracownikami powstaje zaś wówczas, gdy następuje likwidacja jednego lub kilku spośród większej liczby jednakowych stanowisk i konieczne jest dokonanie wyboru pracowników, z którymi zostanie zakończony stosunek pracy.” (sygn. akt I PK 93/10, Legalis numer 414124). Co więcej pracownikowi powinny zostać przedstawione kryteria ww. oceny, co w świetle najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego powinno nastąpić poprzez ujawnienie ich w treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Dzieje się tak dlatego, że kryteria doboru urastają w takich sytuacjach do rangi elementów współtworzących przyczynę rozwiązania umowy o pracę. Odwołanie od wypowiedzenia – co „bada” sąd pracy przy likwidacji stanowiska pracy? Obawą wielu pracodawców jest możliwość ewentualnego podważenia przez sąd pracy podjętej przez nich decyzji o zlikwidowaniu konkretnego stanowiska pracy. Tymczasem taki lęk jest całkowicie nieuzasadniony, bowiem sąd pracy uprawniony jest jedynie do weryfikacji prawdziwości przyczyny wskazanej w treści wypowiedzenia – tj. czy w danym przypadku faktycznie doszło do likwidacji konkretnego stanowiska pracy („Organy powołane do rozstrzygania sporów pracowniczych nie są uprawnione do badania celowości i zasadności zmniejszenia stanu zatrudnienia czy to w ramach wprowadzonej reformy gospodarczej, zmiany struktury organizacyjnej zakładu czy też z innych uzasadnionych przyczyn. Są one jednak uprawnione do badania i ustalenia czy zmniejszenie zatrudnienia i w konsekwencji likwidacja stanowisk pracy jest autentyczna, czy też ma charakter pozorny (fikcyjny) mający na celu jedynie uzasadniać rozwiązanie umowy o pracę z konkretnym pracownikiem.” tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 grudnia 1982 roku, sygn. akt I PRN 130/82, Legalis numer 23488). Jednocześnie należy jednak zwrócić uwagę na zdecydowanie szersze kompetencje sądu w przypadku wniesienia odwołania od wypowiedzenia przez pracownika w przypadku, gdy dochodzi do likwidacji stanowiska pracy, na którym zatrudniony jest więcej niż jeden pracownik (tzw. redukcja etatów). W takim przypadku sąd bowiem bada również prawidłowość procesu doboru pracowników do zwolnienia jak również to, czy kryteria oceny zostały pracownikowi przedstawione. („Klauzula generalna zawarta w art. 45 KP odnosi się do wszystkich wypowiedzeń umów o pracę zawartych na czas nieokreślony, a więc także do wypowiedzeń dokonywanych z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Na podstawie art. 45 KP sąd pracy może oceniać prawidłowość postępowania pracodawcy w zakresie doboru pracowników przewidzianych do zwolnienia.” tak Sąd Najwyższy w wyroku 27 lutego 1997 r., sygn. akt I PKN 20/97, Legalis numer 30737). Co jednak niezwykle istotne sąd pracy nie może ingerować w sam dobór kryteriów oceny, jeżeli są one właściwe, w szczególności obiektywne i sprawiedliwe. Sąd pracy nie może bowiem wkraczać w uprawnienia zarządcze pracodawcy, który władny jest decydować jaka struktura osobowa jest dla niego najbardziej optymalna. W kontekście powyższego, pożądane jest sporządzenie profesjonalnej dokumentacji, celem rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę z powodu likwidacji jego stanowiska pracy. Niemniej jednak dobranie właściwych kryteriów, jak również wykazanie faktycznej likwidacji stanowiska pracy przez pracodawcę, nie powinno skutkować jakimikolwiek negatywnymi konsekwencjami po jego stronie („To pracodawca decyduje, któremu z przyjętych kryteriów wyboru pracownika do zwolnienia nadać decydujące znaczenie, jeśli porównywany z innymi pracownik wypada lepiej przy uwzględnieniu jednej (kilku) przesłanki, a gorzej ze względu na inną (inne) wyróżnioną cechę (…) Jeżeli pracownik porównywany z innymi pracownikami wypada lepiej przy uwzględnieniu jednego lub kilku kryteriów, a gorzej ze względu na inne kryterium lub kryteria, to do pracodawcy należy decyzja, któremu z przyjętych kryteriów nadać decydujące znaczenie” tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 czerwca 2016 r. II PK 152/15, Legalis Numer 1482671) Autor: Aleksandra Tankiewicz

wypowiedzenie umowy o pracę przez pracodawcę z przyczyn ekonomicznych wzór